MANEVİ ÇALIŞMALAR • MUSTAFA TÜRKMEN YAKLAŞIMI

Anne-Babaya Karşı İçte Biriken Öfke ve Manevi Yük

Anne-babaya karşı kırgınlık ve öfke, manevi hassasiyeti olan kişilerde ayrıca suçluluk oluşturabilir. Kişi bir yandan yaşadığı haksızlığı hisseder, diğer yandan ‘anne-babama kızmam yanlış mı?’ diye kendisini bastırır. Ben bu alanı saygı, hak, sınır ve içsel yükü birbirine karıştırmadan ele alırım.

Öfke Hissetmek ile Saygısızlık Aynı Şey Değildir

Bir duygu kendiliğinden ortaya çıkabilir; davranış ise seçimdir. Kişi kırgın veya öfkeli olabilir ama bunu hakaret veya zulme dönüştürmeden yönetebilir.

Bu ayrım suçluluğun azalmasına yardımcı olur.

Çocukluk Yaraları

Eleştiri, ihmal, aşırı kontrol veya kıyas gibi deneyimler yetişkinlikte anne-babaya karşı birikmiş öfke oluşturabilir.

Bu yaşananları küçültmek doğru olmadığı gibi, bütün hayatı yalnız anne-babayı suçlayarak açıklamak da kişiyi ilerletmez.

Hak ve Sınır

Anne-babaya saygı, kişinin kendi sınırlarının hiç olmaması anlamına gelmez. Yetişkin kişi bazı konularda mesafe veya sınır belirleyebilir.

Ben bunu bağ koparmak değil, ilişkiyi daha sağlıklı bir forma sokmak olarak değerlendiririm.

Affetmek Mecburiyet Gibi Kullanılmamalı

Kişiye hemen ‘affet’ demek yaşananı inkâr ettirebilir. Önce olayın görülmesi, duygunun tanınması ve sınırın kurulması gerekebilir.

Affetme daha sonra içsel yükü azaltmak için ele alınabilir.

Manevi Sorumluluk

Kişinin kendi davranışındaki yanlışları düzeltmesi, anne-babasının yanlışını ise kendine ait bir günah gibi taşımaması gerekir.

Ben sorumluluk sınırlarını özellikle netleştirmeye çalışırım.

Benim Yaklaşımımda Neye Bakıyorum?

Çocukluk deneyimleri, kırgınlık, suçluluk, sınır koyma, dini hassasiyet ve ailedeki rol dağılımı birlikte değerlendirilir.

Sonuç

Anne-babaya karşı öfkeyi çalışmak saygıyı yok etmek değil; duyguyu tanıyıp davranış ve sorumluluk sınırlarını daha sağlıklı kurmaktır.